“This emptiness is normal. The richness of our own neighborhood is the exception.“

We live in the strange in between.

This city is a big ass collage, from its structure to its spirit. There is a unity within diversity. It brings love into my heart, just as much it brings hatred. All these are cliche statements for a reason.

sevdigimiz insanlarla yan yana olma istegimiz varliklarini onaylama hissinden ve kaybetme korkusundan geliyo. ha orda mi

dur bi emoji atiyim de orda olgumu onu dusundugumu bilsin ya da one dusundugumu kanitlyayaim. nekadar zarar verecek bir sey iliskiye. insan istemese de nefret eder karsisindakinden sirf onu kosul objesine donusturdugu ve tehlikeyle bagdastirdigi icin.zevk alinilan sey pur fiziksel deneyim olmaktan cikip aklin oyunlarini aklin kendisiyle oynarken yenmek icin kullandigi hile haline geliyor.

gercek sevgi kosulsuzlukta.

bir guzel deneyimin, hatiranin uzerine oyun kuruyoruz, ulke kuruyoruz, onun icine bir sehir sonra bir aile iligimize varana kadar her seyimizi o oyunun icine kuruyoruz.  olumune kazanmak icin oynuyoruz. kazanmak icin her seyi yapiyoruz bi bakiyoruz her seyi zaten kaybetmisiz. kazanma hirsi her seyin anasini sikmis atmis ortada kazanma hissi yaratacak hic bisi zaten kalmamis.kaybetmemek icin degil ama kazanmak gercek bir kazanc olmadigindan en iyisi oyunu bastan hic kurmamali.

korkuyorum. sevdigim her seyi kaybetmekten bu yuzden korkuyorum. bir kimlik sahiplenmemeyi bilmiyorum, kimliksiz sevmeyi bilmiyorum, isime geleni seviyorum, canimin istedigini seviyorum. bildigim sevmeler bunlar. baska turlusu de mumkun biliyorum. daha deneyimlemeden varligindan bu kadar eminsem evrende bi yerde var olmamasi mumkun degil. varliginin dusuncesi neden fiziksel varligindan daha onemliymis gibi takiliyorum onu da bilmiyorum. ya da neden sirf dusumde diye baska yerde de olmasi sart bilmiyorum.

This is how a revolution looks like, a real change, a change beyond one s ego or intellectual interests. It is beyond our fears or our wants, it is possible in the absence of narcissism where there is no disgust. A diluted narcissistic is not capable of change, he is only capable of following his own interest. Whoever tries to set someone free, is making them his own prisoner. 
Yes, it is a blossoming grave. 

murder of narcissism, murder of identity, murder of intellect ends up with being fearless. As much as I want to know my identity, I also want to become fearless, which seems impossible in this case. I have the ability to kill it before knowing what my identity is. I can say yes to everything, every opportunity. From now on, it is a matter of decision. Am I gonna look for who i am in the expanse of countless fears, or am i gonna loose myself in not becoming someone and being fearless? Is there a right way? How do you decide?

Every language is elitist to the one who doesn’t speak it, not just art.

her donem, bana eslik eden herkesle guvende hissettigim bir yer var. Yalniz hissetmedigim ama kaybetmekten de korkmadigim bir yer. Biriyle, sarhoslugun da etkisiyle tabii, raki masasinda, sonsuzluk vucut bulur gibi saatlerce yavas yavas yedigim, ictigim, her seyi konusabildigim, tum dunyayla sevismenin korkunc gelmedigi bir an ama ustumdeki kiyafetleri cikarmanin da ciplaklik olmadigi zamanlar. sonra bir baskasiyla kalabaligi gormeksizin aglamak, herkes beni aglarken gorsun degil de, gorseler de gormeseler de fark etmezin en siddetli hissedildigi ortam, her seyi konusabilmekten ote, konusamadigim seylerin varligini ilk defa kesfettigim zaman. yine bir baskasiyla bu sefer ayni dili konusmamanin getirdi yeni bir boyutta, neredeyse sadece ciplakken ve kollarimdayken hissettigim bir huzur. her seyi konusabilir, aglayabilir, icimdeki bosluga bakip kendimi ifade etmekle ugrasmadan korkup, buyuk bir farkindaliga varabilirim ama fark etmez. daha once yaptiklarimin hic birini yapmama gerek kalmaz.   

At the point where I lose my temper, where my expectations are at the highest,  it s the point where I m most scared, most unsafe, insecure, threatened. Why is it so difficult to accept people as they are? Why do I keep oscillating between accepting and rejecting in such extreme scales? I see the birth of my fears, they happened after my birth. I was born fearless or maybe my fears started building up as I detached myself from my mothers body, where I wasn’t myself, where actually self didn’t exist. Maybe fear is the essential substance of self, being alive. Even so, I kept building up my fears, became a body of fears. Only if I can loose what I m afraid to loose, mom s womb, i m going to be born again, become someone. 

Am I going to keep creating my mom again and again? Keep giving birth to myself hundred times… Get attached and detach myself to assure that I am a person.

I want to become the mom, I want to meet with mortality, give up on being born but I want to learn how to give birth.